Kamienica Loitzów

W pobliżu Ratusza Staromiejskiego i Zamku Książąt Pomorskich stoi kamienica Loitzów. Loitzowie prowadzili największy w starym Szczecinie bank. Była to rodzina kupiecka, która w XV w. wysunęła się na czołowe miejsce wśród mieszczaństwa szczecińskiego. Utrzymywali stosunki handlowe w całym dorzeczu Odry. Piastowali wysokie urzędy we władzach miejskich.


Podstawą ich powodzenia było kupiectwo. Handlowali śledziami i zbożem z wieloma krajami Europy. Do klientów Loitzów należeli również Jagiellonowie. To właśnie wymarcie dynastii Jagiellonów było główną przyczyną bankructwa Loitzów w 1572 r. Po śmierci Zygmunta Augusta nie miał kto im oddać należności. Jan Loitz obawiając się zemsty ze strony mieszczan uciekł przez Gdańsk do Krakowa, gdzie pracował w polskiej dyplomacji. W Szczecinie powołano komisję rewizyjną, która stwierdziła, iż niedobory domu bankowego wyniosły 20 beczek złota.



Kamienica LoitzówKamienica w stylu późnogotyckim oraz wczesnorenesansowym została wzniesiona przez Loitzów w okresie ich największego powodzenia (1547 r.). Oprócz tej kamienicy Loitzowie mieli mniejsze domy w Szczecinie, spichrze na Łasztowni, duży obszar ziemi przed Bramą Młyńską oraz liczne majątki ziemskie na Pomorzu oraz w Maklemburgii i Polsce. Po katastrofie finansowej siedziba Loitzów przeszła w inne ręce i w późniejszych wiekach została zeszpecona dobudówkami. Podczas wojny gmach spłonął. Pozostały tylko ściany zewnętrzne, które ze względu na wyjątkową wartość architektoniczną budowli zabezpieczono, a następnie w 1958 r. odbudowano, łącznie z zespołem okolicznych zabytkowych domów i spichrzy, przeznaczając na liceum sztuk plastycznych. Był to pierwszy po wojnie całkowicie odbudowany zabytkowy budynek w Szczecinie.

Dom bankowy posiada trzy piętra, pokryty jest dachem siodłowym, 5-piętrowa oryginalna klatka schodowa - dachem namiotowym; na jej szczycie znajduje się chorągiewka z gryfem i datą odbudowy. Podziwiać należy piękną ornamentykę ścian, a szczególnie górnej części klatki schodowej i portalu (późny gotyk - wczesny renesans), manswerki oraz kopię reliefu (oryginał z 1547 r. znajduje się w Muzeum Narodowym przy ul. Staromłyńskiej).

Agata Stankiewicz, 2000
Źródło:"Szczecin i Okolice" Czesław Piskorski;
Ziemia Szczecińska, Przewodnik Turystyczny

 


Wyświetl większą mapę

Dodatkowe informacje