Dworzec PKP (Szczecin Główny)

Szczeciński dworzec to często pierwszy budynek jaki widzą przyjeżdżający do miasta turyści. Niestety jego prosta bryła nie robi takiego wrażenia jak inne budowle z tej samej epoki. Jednak historia kolei w Szczecinie sięga jeszcze pierwszej połowy XIX w. kiedy to Szczecin był wciąż twierdzą.

Dworzec Szczecin Główny nocąW miejscu obecnego dworca na skarpie usytuowanej poza murami obronnymi rozciągał się piękny ogród, który tarasami schodził w kierunku Odry. Ogród założony został jeszcze w XVIII wieku przez szczecińskiego kupca Georga Ch. Velthusena.[1] W 1836 roku w Berlinie powołano Komitet Budowy Kolei Berlińsko-Szczecińskiej, w którego skład weszli prominentni kupcy berlińscy i szczecińscy.[2] Pomimo oporu ze strony dowództwa Fortu Prusy (wątpliwości wzbudzało usytuowanie dworca w pobliżu murów obronnych), zaledwie siedem lat później (w 1843 roku) linię łączącą Berlin ze Szczecinem oddano do użytku podczas ceremonii z udziałem samego króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV.[3]

 

Widok na perony dworca z ulicy OwocowejZ tytułu, że linia ze Szczecina prowadziła do Berlina, dworzec został nazwany Berlińskim. Pierwszy budynek dworca wzniesiony został w stylu neoklasycystycznym i charakteryzował się dość prostą jak na tamte czasy formą. Elewacje oblicowane zostały jasną cegłą, a dekoracje ograniczały się do niewielkich fryzów.[4] Początkowo szczeciński dworzec był stacją czołową, co oznacza, że prowadził do niego tylko jeden szlak kolejowy i wyjazd możliwy był tylko w jednym kierunku. Sprawiało to wiele problemów, gdyż po uruchomieniu w 1846 roku linii biegnącej przez Dąbie do Stargardu, pociągi przed wjazdem na szczeciński dworzec musiały wykonywać dość skomplikowane manewry. Problem rozwiązano w 1869 roku przebudowując dotychczasową stację na  dworzec przelotowy.[5] Przedłużono wówczas tory i poprowadzono je mostem przez Odrę Zachodnią i Parnicę.[6] W tym czasie przebudowano również budynek dworca, który później ulegał jeszcze wielu modyfikacjom.

 

Wskutek działań wojennych dworzec uległ częściowym zniszczeniom w 1945r. Jednak już 17 sierpnia 1945r, po częściowej odbudowie, na dworzec wjechał pierwszy pociąg wiozący do Szczecina repatriantów.[7]

 

Elektryfikację dworca przeprowadzono w 1979, a od maja 1993 roku włączony został do sieci pociągów InterCity.[8] W roku 2007 przy okazji regat Tall Ships’ Races, odnowiona została przednia elewacja budynku oraz główny hall. W planach jest modernizacja obiektu, na którą składać miałaby się m.in. budowa ponad 20-piętrowego biurowca. Niestety są to jak na razie bardzo dalekosiężne plany, których termin realizacji jest nieokreślony.

 

Ciekawym do zobaczenia miejscem w obrębie szczecińskiego dworca są podziemne tunele, które zostały udostępnione zwiedzającym w 2006r. Wejście do dawnych schronów odnajdziemy schodząc do podziemnego przejścia (od frontu budynku lub wewnątrz przy kasach), a następnie kierując się do końca korytarza aż do wyjścia na peron 3. W ramach Szczecińskich Podziemnych Tras Turystycznych zwiedzający mogą przejść dwie trasy tematyczne – „II Wojna Światowa” oraz „Zimna Wojna”. Przejście obu tras trwa około godziny. Z oferty można skorzystać codziennie o godzinie 12.00, bez względu na ilość zwiedzających. Można również umówić się na zwiedzanie indywidualne oraz grupowe. Szczegóły oraz cennik na stronie Szczecińskich Podziemnych Tras Turystycznych.

 

Agata Stankiewicz, 2012.



[1] Marcin Łukasz Makowski, Na szczecińskim Dworcu Głównym, „Sedina.pl magazyn”, nr 3, 2008.
[2] Encyklopedia Szczecina, t.1, Szczecin 1999, s. 215.
[3] Marcin Łukasz Makowski, Na szczecińskim Dworcu Głównym, „Sedina.pl magazyn”, nr 3, 2008.
[4] Encyklopedia Szczecina, t.1, Szczecin 1999, s. 215.
[5] Janusz Ławrynowicz, Dworzec, „Kurier Szczeciński”, 4 października 2002.
[6] Encyklopedia Szczecina, t.1, Szczecin 1999, s. 215.
[7] Jerzy M. Kosacki, Ziemia Szczecińska, cz. II, Szczecin 1994, Wydawnictwo Sat, s.11.
[8] ibid.

 


Wyświetl większą mapę

Dodatkowe informacje